Voor jezelf gaan staan / 27 juni 2015 / Maartje

Voor jezelf gaan staan
27 juni 2015 / Maartje
Waarom is het zo moeilijk om écht voor jezelf te gaan staan? Wie worstelt er, in meer of mindere mate, niet mee? Blijkbaar zijn er veel mensen die ergens in hun leven een deel van zichzelf hebben verloren… En dan op een later moment terug gaan denken, waar is het toch mis gegaan…? Gebeurde het al tijdens mijn vroege jeugdjaren, door een onverwerkte traumatische gebeurtenis, een baan die niet past of is het misschien wel een verkeerde partner? Hoe dan ook, het heeft je van je ware zelf en zielenmissie weg doen drijven. Vervolgens heb je een nieuwe strategie van (over)leven bedacht of aangeleerd om verder te gaan. Dat kan jaren prima werken, totdat iets of iemand jouw diepste kern triggert en je ineens, na jarenlang in de ‘slaapstand’ te hebben gefunctioneerd, wakker wordt geschud.
Wakker worden
Naar mijn gevoel maakt iedereen, van minder gevoelig tot ultra-gevoelig, dat moment van wakker schudden mee. De gevolgen van het wakker schudden kunnen echter per persoon enorm verschillen. De een merkt er niet zoveel van, terwijl de ander een heftig transformatieproces voor de kiezen krijgt waar maar geen einde aan lijkt te komen. De impact van het wakker schudden, wordt naar mijn gevoel bepaald door de mate van ‘afdrijving’ en je levensdoel. Stel je wordt bijvoorbeeld als nieuwetijdskind in een karmisch zwaar belaste familie geboren waar status en presteren erg belangrijk zijn en gevoel er eigenlijk niet toe doet. Terwijl jij als ultra-gevoelige ziel bent geboren om licht en liefde te verspreiden…Tja, ook al kies je je ouders zelf uit voordat je geboren wordt, de kans is groot dat je als kind ernstig in verwarring komt en aan je ware zelf gaat twijfelen. Waardoor je al op jonge leeftijd besluit om te draaien op je zielenpad of een ‘makkelijkere’ weg naar links of rechts kiest. Heel verdrietig en herkenbaar, zoals ik om me heen al vaak heb gehoord, voor veel gevoelige mensen.

Vergeving en compassie

Als je als kind een soortgelijke ervaring hebt gehad, in mijn geval was dat gelukkig niet zo, is het begrijpelijk dat je hier in eerste instantie boos en verdrietig over bent. Zeker als je er vandaag de dag, misschien wel tientallen jaren later, nog veel last van hebt. Maar helpt het je in ontwikkeling en groei verder als je je ouders en/of omgeving van alles kwalijk blijft nemen en je jezelf als ‘slachtoffer’ op blijft stellen?! Ergens heb je toch zelf, voordat je werd geboren, voor deze ervaringen gekozen. Laat daarom, als het lukt en je er klaar voor bent, je boosheid en wrok los door te vergeven. Vergeving en compassie brengen je zoveel verder. Het maakt het leven letterlijk lichter en liefdevoller. Blijkbaar heeft jouw ziel dergelijke, pijnlijke ervaringen nodig gehad om verder te kunnen groeien. Bekijk het daarom positief en wees dankbaar voor deze levensles en kans het voor je eigen kinderen anders te doen en hardnekkig karma te transformeren. Elke dag kun je hiermee beginnen en het heft in eigen handen nemen. Hoe bevrijdend en helend klinken bijvoorbeeld de volgende woorden: “Ik leef mijn eigen leven en niet dat van een ander!”. Je kunt het nog krachtiger maken door voor de spiegel te gaan staan en jezelf recht in de ogen/ziel te kijken en het een paar keer hardop achter elkaar te zeggen. En voel wat het met je doet… Geluksmomentje?! :-)
Verlichting?!
Vanaf het moment dat je wordt geboren wordt je eigenlijk al zo uitgedaagd en op de proef gesteld dat een aantal na verloop van jaren letterlijk het ‘zielenspoor’ bijster raakt. Vooral bij gevoelige mensen, vanwege hun empathie en groot aanpassingsvermogen, kan deze ‘ontsporing’ behoorlijk heftig zijn en een tijdje duren. Maar op een gegeven moment in je leven, door een bepaalde gebeurtenis of bijzondere ontmoeting, hoor je ineens weer de stem van je ziel vol liefde naar je fluisteren dat je weer thuis bij jezelf mag komen en mag worden wie je werkelijk bent. En dat je helemaal goed bent zoals je bent. Ik herinner me dat moment nog precies; heel bijzonder om te ervaren. Dat was voor mij het begin van een intens groeiproces van bewustwording. Als je jezelf dan helemaal hebt teruggevonden, zou je dan verlicht zijn?! Hopelijk kom ik daar ooit, als ik grijs en bejaard ben, een beetje bij in de buurt… Dat zou al heel mooi zijn! Eerst heb ik nog wel een paar ‘hindernisjes’ te nemen…;-).
Hartegroet,
Maartje