Geluk, angst en de liefdesconnectie DE LIEFDE / door Martin Vrijland 4 april 2015 / geplaatst 9 juni 2015

liefde_beyondthematrixGeluk, angst en de liefdesconnectie
DE LIEFDE door Martin Vrijland
4 april 2015/ geplaatst 9 juni 2015
De mens lijkt voortdurend op zoek te zijn naar geluk, maar lijkt steeds ook onverzadigbaar in dat geluk. Zijn we tot over onze oren verliefd dan voelen we ons gelukzalig, maar ontwikkelt zich tevens de angst om datgene te verliezen.
Hebben we pas veel geld verdiend en kunnen we een mooie auto kopen, dan kunnen we onze medemens de ogen uitsteken met een dure auto. Maar o wee als we het kwijt zouden raken. Heb je een fantastisch lijf, dan krijg je veel bevestiging van je schoonheid uit je omgeving, maar word je ernstig ziek dan verlies je in 1 klap al die impulsen en val je in een gat dat dat gebrek aan tijdelijke bevrediging achterlaat. Waar zijn we nu eigenlijk helemaal mee bezig? Wat bepaalt ons geluk en wat is dat eigenlijk, ‘geluk’? Moeten we niet op voorhand concluderen dat ‘geluk’ zo vluchtig is als de alcohol in een fles waarvan de dop niet is terug gezet? Verdampt ons geluk niet binnen no-time? Moeten we ons zelf leren in de geluksmomenten te blijven zitten of moeten we ons juist gaan beseffen dat we ons leven vullen met surrogaat?

De betekenis van het woord ‘liefde’ zoals wij dat kennen is misschien wel erg misplaatst. Wij denken dat ‘liefde’ datgene is wat je voelt als je een hele sterke band met iemand hebt. Maar wie van ons hebben al niet eens de desillusie meegemaakt dat diegene met wie je een onverwoestbare band dacht te hebben en die je trouw had beloofd voor kerk, moskee of een zaal vol mensen op het stadhuis, je toch verliet voor een ander?

De pijn die dat teweeg brengt kan soms jaren van herstel vereisen. Hoeveel popsterren pleegden niet zelfmoord terwijl zij alles hadden wat zij begeerden? Hoe sterk is ons geluksgevoel afhankelijk van al die impulsen die we denken nodig te hebben? En wie herkent niet de angst die parallel ontstaat bij het ontstaan van iets moois. Hoeveel rijken zijn niet bang om alles wat ze hebben kwijt te raken? Hoeveel geliefden zijn niet bang kwijt te raken? Waar hangt ons geluksgevoel vanaf en hoeveel waarde moeten we er eigenlijk aan hechten?
Op martinvrijland.nl schreef ik eerder een artikel met de titel ‘de illusie die liefde heet‘. Daarop kreeg ik veel reacties en sommigen waren teleurgesteld dat ik ‘de liefde’ een illusie noemde. Welnu, waar ik op doelde is in feite de betekenis van het woord ‘liefde’ binnen deze matrix-realiteit (of beter gezegd ‘matrix-illusie’). De gemiddelde lezer die de afgelopen jaren mijn website gevolgd heeft, heeft kunnen ontdekken dat we eigenlijk niets wat uit de koker van de Mainstream Media komt, kunnen vertrouwen. Vrijwel alles wat de grote bladen, de muziek- en filmindustrie produceren, kunnen we met een zekere mate van achterdocht bekijken.

Veelal worden we voorgelogen en meestal is er sprake van subliminale beïnvloeding. Zouden we ons dan niet eens achter de oren moeten krabben bij de breeduit gemeten promotie van ‘de liefde’? Is ‘de liefde’ zoals we die in de films en de bladen gepromoot zien, niet een surrogaat voor de daadwerkelijke betekenis van het begrip ‘liefde’?
Ik ga u maar meteen mijn nieuwe definitie van de term ‘liefde’ geven: De liefde is de universele verbindende kracht tussen de ziel van de mens – vanuit deze valse realiteit – en haar origineel. Dus feitelijk heeft liefde niets met de verbinding tussen twee mensen te maken. Dat is slechts de illusie die ons afleidt van de werkelijke liefde. Het punt is dat het zo verleidelijk is om die ‘liefde’ zoals die door de film- en muziekindustrie, de bladen en allerlei andere media, gepromoot wordt serieus te nemen. Waarom? Nou ja, we voelen het immers zelf ook zo als we compleet verliefd op iemand zijn en een band ervaren. “Is die band dan complete onzin? Kan zo’n band dan niet daadwerkelijk bestaan?” zult u zich nu wellicht afvragen. Als ervaringsdeskundige kan ik u melden dat die band wel degelijk gevoeld kan worden. Maar die ervaringsdeskundige bent u waarschijnlijk zelf ook. Ik ben er ook van overtuigd dat die band een hulpmiddel is om ons binnen deze illusie staande te houden. 

Maar…, ja er volgt een grote ‘maar’. Het gevaar schuilt erin dat we ons aan die band gaan vastklampen. En daarin schuilt meteen de afleiding van waar het daadwerkelijk om gaat. Als beide partners in staat zijn om te zien dat de werkelijke liefde, ‘de verbindende kracht tussen zielen en de originele bron buiten deze matrix illusie’ vormt, dan kunnen zij daaruit kracht putten om de verleidingen van de illusie te weerstaan. In die zin kunnen mensen elkaar binnen een relatie versterken om de aardse Saturnus-matrix verleidingen los te laten.
Een vraag die wellicht bij u opkomt is “Maar is alles hier op deze aardbol dan een grote illusie; is het allemaal zo slecht en kunnen we er met zijn allen niet iets moois van maken?” of wellicht denkt u “Is het niet zo dat God of Allah de oplossing biedt en we daar gewoon op moeten vertrouwen?” Gister zag ik een oude vrouw van ruim in de negentig worstelen tegen de dood. De mens worstelt continu. We worstelen om te overleven binnen onze tijdspanne; we worstelen tegen ziekte, oorlog of liefdesverdriet. Soms kennen we momenten van geluk.

Liefst vullen we onze tijd met zoveel mogelijk momenten van geluk. Daar besteden we jaarlijks zoveel mogelijk geld aan als dat we maar opzij kunnen zetten. Zitten we in het geluksmoment, dan bevredigt dat ons tijdelijk. Zijn we een seconde, een uur, een dag of soms een week verder, dan is het slechts een herinnering. Die regel lijkt steeds weer te gelden voor alles wat we doen. De foto’s op Facebook en de herinnering geven ons nog even een kleine flashback, maar het is moeilijk om in het moment te blijven. Het is immers alweer voorbij en niets meer dan een herinnering. Steeds weer hebben we de drug van de nieuwe impulsen nodig en steeds weer gaat het voorbij. Steeds weer moeten we loslaten. Gaan we failliet worden we ziek of loopt onze geliefde weg met een ander, dan moeten we ook loslaten. Het ultieme loslaten begint pas als we het einde van ons leven bewust zien naderen. Hoe ga je dan besluiten dat je dit lichaam los durft te laten? Hoe ga je die stap aan? Weet je wat je te wachten staat?
Als we ons gaan beseffen dat alles waarin we ons bevinden een onderdeel is van een illusie, dan moeten we durven loslaten. Dat kan alleen als we ons beseffen dat deze illusie ons slechts afhoudt van ons origineel. Het origineel dat zich bij ‘de bron’ bevindt. Besluit u dat die bron ‘God’ of ‘Allah’ is, dan bent u wat mij betreft gevangen in een vangnet van de ‘Saturnus matrix illusie’. Beseft u dat het origineel onderdeel is van de goddelijke bron waarin we allemaal 1 zijn, dan heeft u geen verlosser (vangnet) nodig, maar hoeft u zich slechts bewust te worden van de échte liefde, namelijk de kracht die uw ziel verbindt met deze goddelijke bron. Dit besef noem ik ‘bewustzijn’. De bewustzijnsconnectie is wat mij betreft de andere en originele betekenis van ‘liefde’. Dat is een schril contrast met de betekenis die we er binnen deze matrix-illusie aan gegeven hebben.
Twee mensen kunnen echter toch een gevoel van liefde en geluk of zelfs een zielsconnectie ervaren. Hoe is dat dan te verklaren? Ik denk dat de menselijke ziel binnen deze valse constructie, die ik ‘Saturnus matrix‘ noemde, de kracht kan vinden om bewustzijnsconnectie (liefde) met zijn/haar origineel te ervaren. Het ‘bewustzijn’ van de  kwantumverstrengeling met ons origineel – onze ziel die een kleine cel van het goddelijke lichaam representeert – zorgt ervoor dat wij nu al kunnen ‘loslaten’. Als we iemand treffen met wie we een zielsconnectie binnen deze matrix-realiteit kunnen ervaren, kan dat alleen zuiver zijn als beide personen ‘bewustzijn’ en het aardse leven (de Saturnus matrix-illusie) nu al los kunnen laten. Het gevaar is echter dat we ons in de aardse variant van de liefde verliezen en vergeten dat deze Saturnus-matrix niet onze werkelijke zielsbestemming is. De liefde tussen twee mensen kan stromen als zij hun goddelijke connectie ervaren. Dat is de ware – alle dimensies overschrijdende – connectie met ons origineel. Samen die verbinding delen is prachtig. Samen de tijdelijke bevrediging van het aardse schijngeluk los durven te laten is ook mooi.
Religies spelen goed in op het besef van mensen dat de ziel een hogere bestemming heeft. Alleen hebben zij er een hemel en een hel voor in de plaats gezet en hebben we de verlossing nodig die geboden wordt door de gecreëerde religies, waarbij we de zelfbeschikking over onze ziel en onze goddelijke connectie met de bron van allerlei verplichtingen af laten hangen. Zo moeten we ons bekeren en overgeven aan een externe oplossing. De werkelijke ‘bekering’ ligt in de ‘bewustwording’ dat we verbonden zijn met de zuivere bron en dat deze illusie slecht het ‘zwart’ is dat nodig is om te weten wat ‘wit’ is; het licht dat pas iets betekent als er duister is. Laten we onszelf niet gevangen laten nemen door schijngeluk binnen deze illusie, maar laten we ook niet onze leegtes vullen met een eindeloze stroom aan onverzadigbare impulsen. Laten we ons bewust worden van de liefdesconnectie met ons origineel; de goddelijke bron. Die liefde overschrijdt alle lagen van de Saturnus-matrix.
Martin Vrijland
Bron linkvermeldingen: Wikipedia.org