Zon / Door Anoniem

Zon

Door Anoniem

O, Godd’lijk gouden zonnelicht
Ik voel U mij weer warmen.
Mijn ziel hoort weer een hemels dicht
Ik laat mij weer omarmen.

Vrij van angsten van ’t duister
Dankbaar, dat ik nu weer luister.
Naar die zachte kalme stem,
Waarom ik weet, die is van Hem.

Als inspiratie voel ik hem stijgen,
Uit diepten van mijn geest.
Maar nóg moet ik het puin weg krijgen,
dat er door mij steeds is geweest.

Dat puin vormt donk’re gevels,
Schepsels van mijn warrig brein.
Zij hullen de weg in nevels,
Dan mij soms weer angstig zijn…..