De GGZ en mensen met paranormale of spirituele ervaringen / juni 2020 / Door Marlon Wong-Sioe

De GGZ en mensen met paranormale of spirituele ervaringen

juni 2020 / Door Marlon Wong-Sioe

Aandacht voor de ervaringen van mensen

Een tijdje terug was ik via mijn werk in de geestelijke gezondheidszorg naar een film première waarin problematiek rondom zelfdoding werd besproken. In de film met als titel ‘Doodzonde’ kwamen onder andere familieleden en zorgverleners in de GGZ aan het woord rondom de tragische zelfmoord van twee jonge mensen. Hoewel je natuurlijk mensen niet werkelijk kunt beoordelen aan de hand van een dergelijke film/documentaire kan je tijdens het kijken ervan wel enigszins een idee krijgen van de persoonlijkheden. Wat me opviel was dat beide personen overkwamen als gevoelig. Een van de jong overledenen had een edelstenen/kristalverzameling en hield ervan om met dieren om te gaan. De andere persoon sprak voor zijn overlijden over stemmen van overledenen die hij zei te horen, waarmee hij niet goed om wist te gaan. De psycholoog waarbij deze jongen liep zei dat deze zich klem voelde staan toen deze jongen tegen hem zei niet aan het gebruik van medicijnen te willen. Het liefst had de psycholoog, zei deze, 30 verschillende medicijnen geprobeerd in de hoop dat er iets tussen zou zitten dat werkte. Zelf dacht ik: als iemand dat in zo’n situatie tegen mij had gezegd was ik waarschijnlijk ‘niet zo blij geweest’. Ik wil de psycholoog in deze film die dit zei niet afvallen, maar als een psycholoog of psychiater zich klem voelt staan als een patiënt medicijnen weigert dan is er denk ik toch iets wat ontbreekt in het zorg en onderwijssysteem.

Meer dan medicijngebruik
Zelf werk ik in een GGZ-organisatie die als doel heeft mensen te helpen door hen werk aan te bieden. Er zijn verschillende vormen van dagbesteding en er zijn trajecten naar betaald werk. Hier komen desgewenst trainingen en het krijgen van coaching bij kijken. Mensen worden zo geholpen om weer een dagritme op te bouwen (mensen vinden het vaak fijn te komen omdat ze anders in eigen woorden alleen maar ‘thuis hangen’), sociale contacten en vaardigheden op te doen in een omgeving waarin rekening wordt gehouden met hun kwetsbaarheden. Dit is denk ik een belangrijk en mooi alternatief of een aanvulling, afhankelijk van de situatie, op medicijngebruik. Er is in de GGZ denk ik nog aandacht nodig voor iets anders. Iets dat de stichting ‘Ik zie, ik zie wat jij niet ziet’ bespreekbaar wenst te maken en dat is het spirituele en paranormale.