Samudra Manthan (NL) Deel 1 / Auteur: Wim Roskam

Samudra Manthan (NL) Deel 1

Auteur: Wim Roskam
Toen Wim Roskam in 2002 door zijn kort daarvoor overleden vriendin geïnspireerd werd een merkwaardig symbool te maken dat jaren later de naam ‘Akaija’ zou krijgen, had hij geen flauw idee dat dit symbool verbonden is met enkele van de geheimzinnigste bouwwerken op Aarde.
In 2011 ontdekten Wim en zijn vriendin Marianne de website van Jim Alison1, die gewijd is aan een opmerkelijke uitlijning van zeer oude megalithische bouwwerken. Dit is een zone van zo’n 100 km breed die in een rechte lijn rondom de wereld loopt, onder een hoek van 30º t.o.v. de Evenaar. Op deze lijn bevinden zich tientallen bouwwerken en heilige plaatsen. Vijf lokaties zijn extra interessant, omdat ze precies 72º lengtegraden (1/5 aardomtrek) van elkaar af liggen:
1. Aneityum (groene stip). 2. Angkor (blauwe stip), 3. De Grote Piramide (rode stip), 4. Een verdwenen eiland op de kaart van Piri Reis (oranje stip), 5. Paaseiland (gele stip). Indien rond elk punt cirkels getrokken worden met een straal tot aan het volgende punt,ontstaat er een 3-dimensionale stervorm of pentagram… En dat is de Akaija-Iloa!
Al beschikt het eiland Aneityum niet over megalithische bouwwerken, wel bijzonder is dat in de taal van dit eiland het woord ‘akaija’ wij allemaal betekent! In 2012 bezochten Wim en Marianne dit eiland, spraken met de inheemse bewoners en kregen daardoor meer bewijzen dat de Gekantelde Evenaar van de Oudheid en het Akaija-symbool met ekaar verbonden zijn.
Enkele vragen die daardoor opkwamen zijn: Wat is het doel van deze uitlijning? Wie hebben dit gemaakt? Welke rol speelt de Akaija hierin? Wat is het verband met de boodschap vanuit Spirit, die de Akaija symboliseert: Wij zijn één?

Aangemoedigd door wat ze op Aneityum leerden, besloten Wim en Marianne nu ook de andere 4 ankerpunten te bezoeken. Begin 2018 bezochten ze het 2e punt: het tempelcomplex Angkor in Cambodja. Daar vonden ze een merkwaardig basreliëf met de naam: Het Karnen van de Oceaan van Melk. Dit reliëf is gebaseerd op een epos genaamd Samudra Manthan, dat onderdeel is van de Mahabharata, een belangrijk Vedisch geschrift voor het hele Verre Oosten. Wim had het gevoel dat dit epos vertelt over eenheid en dualiteit, maar dat de gangbare uitleg het onvoldoende belicht, deels omdat men nog niet op de hoogte was van de Gekantelde Evenaar-theorie en Angkors bijzondere positie hierop. Op zoek naar antwoorden hebben Wim en Marianne zich verdiept in Angkor en Samudra Manthan en heeft Wim er dit artikel over geschreven.

Angkor Wat
In februari 2018 bezochten mijn vriendin Marianne en ik het tempelcomplex Angkor in Cambodja en spraken we met een ex-tourguide van Angkor, mr. Tee Tam, nu eigenaar van een minigolf-baan2, maar nog altijd zeer verbonden met Angkor en persoonlijk bekend met bijna alle tourguides. Angkor is het visitekaartje van Cambodja en trekt miljoenen bezoekers per jaar. Alle tourguides van Angkor krijgen daarom een gedegen opleiding en moeten meerdere talen vloeiend kunnen spreken. Hij vertelde ons dat tijdens het Khmer

Nieuwjaarsfeest omstreeks half april alle huizen in Cambodja verlicht worden door 3-dimensionale 5-puntige sterren met daaromheen een versierde ring. Hij vertelde hierover dat deze sterren op Aarde bedoeld zijn om de nieuwe fairie (engel) te verwelkomen die de mensen in het nieuwe jaar zal bijstaan. Ook zijn deze sterren bedoeld om aan te geven dat de mensen op Aarde verbonden zijn met de Kosmos: ze symboliseren de sterren aan de hemel. Onze taal schiet tekort om de juiste vertaling voor fairie of fee te geven. 

Engel is vermoedelijk ook niet de juiste benaming, maar is wellicht toch beter dan fee, dat te sprookjesachtig klinkt en als fantasiewezen overkomt. Er zijn er 12 en elk jaar neemt een andere engel de taak over. Angkor is een complex van 72 tempels verspreid over honderden vierkante kilometers. Angkor Wat is de meest bekende tempel die eind vorige eeuw werd heroverd op de tropische jungle die Cambodja toen nog rijk was.
Angkor is een complex van 72 tempels verspreid over honderden vierkante kilometers. Angkor Wat is de meest bekende tempel die eind vorige eeuw werd heroverd op de tropische jungle die Cambodja toen nog rijk was.
Al lopende door de zuilengalerijen van Angkor Wat kun je vele eindeloos lange basreliëfs vinden, waaronder een 80 meter lang reliëf met de titel Het Karnen van de Oceaan van Melk.
De Vedische titel van deze voorstelling is: Samudra Manthan. En voor wie Hindi spreekt: समु$%थन. Dit epos wordt in diverse Sanskriet-teksten beschreven, waaronder de Mahabharata, een geschrift dat in het Westen niet erg bekend is, maar in het Oosten en vooral binnen het Hindoeïsme is het van grote betekenis en qua populariteit doet het niet onder voor de Bijbel en de Koran. De Mahabharata is echter van veel oudere datum. De tekst is in dichtregels opgesteld en bevat 1,8 miljoen woorden. Vanwege die populariteit is het niet verwonderlijk dat Samudra Manthan duizenden malen door Oosterse kunstenaars is uitgebeeld, getuige de talloze online illustratie hiervan, want daar leent deze vertelling zich heel goed voor.
Zo op het oog gaat het over een touwtrek-wedstrijd waarbij allerlei wezens in diverse uitdossingen en functies betrokkenzijn. Opvallend is de centrale rots waaromheen het touw gewikkeld is, maar als je goed kijkt is dat geen touw maar een slang. Het is volgens de gangbare uitleg een epos over goden, demonen, engelachtige wezens, mensen en dieren, bezien vanuit een Hindoeïstisch perspectief. Maar wat bedoelden de schrijvers ons te vertellen?
Gangbare uitleg van Samudra Manthan
Samudra Manthan wordt meestal uitgelegd ongeveer zoals hieronder geciteerd uit de online versie van de Encyclopedia Brittanica3:
Binnen het Hindoeïsme is een van de centrale thema’s de eeuwige strijd tussen de devas (goden) en de asuras (demonen of titanen). In het epos ‘Het Karnen van de Oceaan van Melk’ wordt Vishnu (in het midden) omringd door zijn schildpad-avatar Kurma (onder), asuras (links), devas (rechts) en apsaras en Indra (boven).
De goden waren verzwakt door een vloek van de opvliegende wijze Durvasas en nodigden de asura’s uit om hen te helpen om het elixer van onsterfelijkheid (amrta of amrita) terug te halen uit de diepten van de kosmische oceaan. De berg Mandara, een uitloper van de berg Meru (axis-mundi of de wereld-as) werd naar buiten geschoven om te gebruiken als een karnende stok, op de bodem van de oceaan versterkt door Vishnu in zijn avatar (incarnatie) als de schildpad Kurma. De asura’s hielden het hoofd van de naga (half mens, halfcobra)Vasuki vast, die nodig was voor het karnen, en de goden hielden zijn staart vast. Toen Vasuki’s hoofd vergif uitspuwde dat dreigde in de oceaan te vallen en het amrita zou kunnen besmetten, nam de god Shiva het gif en hield het in zijn keel, waardoor zijn keel blauw werd.
Dit epos vertelt over hemelse schatten of attributen: 1. Chandra, de maan, 2. Parijata, een mooie en geurige boom in de hemel van Indra, 3. Airavate, de viertandige olifant of de berg van Indra, 4. Kamadhenu, de koe van overvloed, 5. Madira, de godin van de wijn, die Varuni werd, de vrouw van Varuna, 6. Kalpavriksha, de wensvervullende boom, 7. De apsara’s of hemelse dansers, 8. Uccaihshravas, het hemelse paard, 9. Lakshmi, een godin die Vishnu’s vrouw werd, 10. Panchajanya, Vishnu’s schelphoorn, 11. Vishnu’s foelie en magische boog, 12. Verschillende edelstenen, 13. Dhanvantari, de geneesheer van de goden met in zijn handen, 14.Amrita, de allerhoogste schat, het elixer van onsterfelijkheid.
Toen de amrita ontstond, vochten de goden en de asura’s om het bezit ervan, hoewel ze oorspronkelijk hadden afgesproken om het eerlijk te verdelen. Na vele avonturen werd het uiteindelijk verteerd door de goden, die zo in kracht werden hersteld.
Een ander perspectief innemen
Ik ben me in dit verhaal gaan verdiepen en al gaande het zoeken, lezen en nadenken kwam ik tot de conclusie dat de gangbare uitleg de lading niet helemaal dekt. Nou klinkt dat betweterig, want wie ben ik… een westerse kunstenaar die zich nog nooit serieus in het Hindoeïsme heeft verdiept. Maar tijdens het zoeken en het lezen van de diverse verklaringen bleef ik het gevoel houden dat deze uitleg ontoereikend is en dat er een link is met de Akaija. Snappen deed ik het niet en wàt ik ook las… dat gevoel bleef. Het gevolg was dat ik op zoek ging naar een betere uitleg. Nu wil ik met dit artikel niet zeggen ‘zo is het’, maar hoop wel een steentje bij te kunnen dragen zodat andere mensen weer op nieuwe ideeën komen.
Om Samudra Manthan te kunnen begrijpen zou je je moeten kunnen verplaatsen in de schoenen van de oorspronkelijke schrijvers. Wat hebben ze bedoeld? En wie waren die schrijvers? Maar die leven allang niet meer en helaas is de geschiedenis in nevelen gehuld. Die nevelen zijn deels ontstaan omdat de Westerse wetenschap, net als de Islamitische wetenschap, delen van onze geschiedenis negeert. Beschavingen of culturen die de huidige mensheid in bepaalde opzichten vooruit waren hebben officieel gesproken nooit bestaan, want de geschiedenisboeken landelijke onderwijsinstellingen maken er geen melding van, want anders breed uitgemeten worden. Neem als voorbeeld de Grote Piramide, waarvan ons op school geleerd werd dat het slechts om een graftombe voor een farao gaat. Iemand met een open mind die zich verdiept in de geometrie van de piramide ontdekt al snel dat dit onmogelijk het enige doel van de Grote Piramide geweest kan zijn. Dit bouwwerk is zó complex dat moderne architecten het met de modernste middelen nog steeds niet kunnen namaken. Om over uit kunnen denken maar te zwijgen. Bovendien zouden ze met het bouwen van zo’n graftombe-piramide, uitgaande van de gereedschappen die de arbeiders officieel gesproken hadden (stenen beitels, houten scheppen en rollende boomstammen gehanteerd door talloze slaven), al hebben moeten beginnen lang voordat de farao geboren werd. Dat is niet logisch.
Als toerist heb je een bijzonder perspectief op het land dat je bezoekt: je kijkt anders tegen de dingen aan dan de mensen die er al levenslang wonen. De kunst is het om onbevooroordeeld te zijn en dat wat je ziet niet gelijk af te doen als minder, primitief of heidens. Ook het omgekeerde is niet slim: dat wat je ziet gelijk op het voetstuk van beter of geavanceerder zetten, waarmee je eigen cultuur omlaag haalt. Als je iets nog niet begrijpt is het beter om een open-mind te houden en eerst te onderzoeken voordat je conclusies trekt. Open-mind betekent dat je alles dat je tot dusverre geleerd hebt durft los te laten om onbevangen waar te nemen en om vanuit die hoedanigheid te proberen begrijpen wat je waarneemt. Schrijver Arthur Conan Doyle, bedenker van Sherlock Holmes verwoordde het aldus: ‘Als je het onmogelijke wegstreept moet dat wat er overblijft, hoe onwaarschijnlijk ook, wel de waarheid zijn.’ Voordat je dat kunt doen moet je eerst alle denkbare mogelijkheden durven noteren, ook de ongelooflijke en ook de niet-erkende mogelijkheden, anders kun je niets wegstrepen. Maar als je glas al vol zit, kan er niets meer bij. Eerst leeggooien dus.
Nu is het onmogelijk en ook onnodig om te doen alsof je een tabula rasa of onbeschreven blad bent, want dat is niemand. Iedereen heeft reeds een achtergrond of perspectief van waaruit hij of zij de wereld waarneemt en het is goed je daar eerst bewust van te zijn. Sprekende vanuit onszelf wordt onze achtergrond in dit opzicht bepaald door de volgende 3 aspecten:
Ten eerste zijn we ervan overtuigd dat de ontwerpers, Founders of De Ouden van de megalithische bouwwerken die je juist op de Gekantelde Evenaar van de Oudheid4 veel tegenkomt, een ras waren dat vanuit de sterren naar de Aarde gekomen is. Of… dat ze in elk geval in staat waren om de Aarde waar te nemen vanuit de ruimte. Anders is het onmogelijk om deze uitlijning op wereldwijde schaal neer te zetten. Maar zoiets is totaal ondènkbaar voor jagers en verzamelaars in dierenhuiden, zoals mensen verondersteld worden te hebben geleefd in vroeger tijden. Misschien waren de ontwerpers van deze bouwwerken van het hetzelfde ras dat de Vedische geschriften in het Sanskriet heeft achtergelaten, maar dat weten we niet zeker. Hoe dan ook, Angkor zou in z’n oorspronkelijke vorm dus gebouwd kunnen zijn door… laten we ze voor het gemak maar het Vedische ras of de Sanskriet-schrijvers noemen.
Onze tweede persoonlijke achtergrond is dat we ervan uit gaan dat we een ziel zijn en op Aarde tijdelijk gebruik maken van een lichaam, waarbij de Aarde (de materiële, stoffelijke wereld) dient als een leerschool in Liefde, die we meerdere levens achtereen bezoeken. We hebben vanuit eigen ervaring ondervonden dat we hierbij begeleid en geïnspireerd worden door wezens vanuit een onzichtbare dimensie, die ik gemakshalve het Hiernamaals noem: daar waar we vóór onze geboorte vandaan komen en waarnaar we terugkeren na ons overlijden. Dit is voor ons geen vraag maar een innerlijk weten. De Akaija zou zonder inspiratie vanuit die dimensie niet eens bestaan.
Onze derde persoonlijke achtergrond is dat we al meer dan 10 jaar werken met het concept ‘Akaija’, waarbij eenheid en dualiteit centraal staan. De overeenkomst tussen de vorm van de Akaija-Iloa en de vorm van de Gekantelde Evenaar met de 5 ankerpunten is duidelijk zichtbaar. Bovendien speelt het woord ‘akaija’ op één van die 5 ankerpunten een grote rol. Dit concept is ons vanuit het Hiernamaals aangereikt en we zien dit als een geweldig geschenk, maar we beschouwen het ook als een taak die op onze schouders gelegd is om dit verder uit werken en zo het tipje van de sluier verder op te lichten en onze bevindingen te delen. Om die reden zoeken we nu naar andere verbanden met de Gekantelde Evenaar theorie. Daarbij richten we ons vooral op de taal en de tradities van de bewoners ter plaatse. Tenslotte worden de wis- en meetkundige aspecten en de ermee samenhangende Heilige Geometrie al uitgebreid door andere mensen onderzocht. Uiteraard maken we van die kennis wel dankbaar gebruik.
Deze achtergronden zijn ons persoonlijke perspectief en daarmee gewapend proberen we te begrijpen wat er met Samudra Manthan verteld wordt.
Is Angkor Wat herbouwd?
Er is in Angkor een schat aan sterrenkundige en mathematische kennis verstopt. De Duitse bouwtechnisch ingenieur Axel Klitzke5 heeft talloze metingen aan de Grote Piramide verricht en hij wordt vaak gevraagd tijdens Egypte-reizen als bron van kennis mee te reizen, want hij is als een wandelende encyclopedie op het gebied van heilig-geometrische principes. Toen hij gevraagd werd om met zijn bouwtechnische achtergrond naar Angkor Wat te kijken vond hij diverse overeenkomsten tussen de Grote Piramide en Angkor. Beide bouwwerken zijn gebouwd volgens de principes van de Gulden Snede of Heilige Geometrie en uitgelijnd op de sterren, rekening houdende met Zon, Maan en sterren. Wat hem ook opviel was dat delen sommige van de Angkor tempels van een latere datum lijken te zijn. Ook Angkor-onderzoeker Graham Hancock6 schrijft: “Het Angkor zoals we het nu zien is minder dan 1000 jaar oud. Maar het patroon van de tempels op de grond reflecteert het sterrenbeeld Draconis van 10.500 jaar geleden.”
Het heeft er alle schijn van dat het huidige Angkor gebouwd is op de fundamenten van een ouder tempelcomplex. De vraag is dan wat er nog van de oorspronkelijke tempels aanwezig was toen Angkor in z’n huidige vorm gebouwd of herbouwd is. De huidige bewoners van Cambodja, de Khmers, kwamen vermoedelijk zo’n 4000 jaar geleden naar Cambodja. Aangenomen mag worden dat de bouwers van het huidige Angkor niet van hetzelfde ras als de oorspronkelijke bouwers, of in elk geval niet over dezelfde kennis beschikten. Maar overduidelijk hadden ze wel de beschikking over de Mahabharata waar Samudra Manthan deel van uitmaakt.
De Khmer-religie is een mengeling van Hindoeïsme en Boeddhisme. Het lijkt dus te gaan om een Oosters religieus getinte versie van een Vedisch Epos dat niet alleen in de Cambodjaanse Khmer cultuur een grote rol speelt, maar ook in de omringende landen Vietnam, Laos, Thailand, Birma, China en Japan. Het feit alleen al dat hetzelfde epos als een enorm beeldhouwwerk in de Internationale Luchthaven van de Thaise hoofdstad Bangkok is neergezet (zie foto bovenaan die artikel) geeft aan hoe belangrijk het is. Maar nergens ter wereld is het zo groots afgebeeld als in de zuilengalerij in Angkor Wat.
Vertaling vanuit Mahabharata
Door zo dicht mogelijk bij de originele Vedische tekst te willen blijven vond ik een interessante vertaling van een man genaamd San Sarin7, een Sanskriet-specialist, met als titel Samudramanthana. Het voorwoord werd geschreven door Dr. Gautam Patel, ex-voorzitter van de Sanskrit Sahitya Akademi in India. De datum waarop dit voorwoord werd geschreven trok mijn aandacht: 11-11-11. Dat kwam omdat het woord akaija, numerologisch bekeken, ook uitkomt op 111111 (a=1, k=11, a=1, ij=1, a=1), waarbij i (=9) + j (=10) tot één cijfer worden teruggebracht. Alleen in de Nederlandse taal is dat mogelijk omdat wij ooit de ‘ij’ in het alfabet hadden als 25e letter. Nu is dat de y. Misschien is die datum toevallig, maar het had wel tot gevolg dat m’n aandacht getrokken werd. En even terzijde: let op de boodschap die het woord ‘akaija’ in zich draagt. Het betekent ‘wij allemaal’ en numerlogisch komen er 6 enen uit: wij allemaal zijn één.
Vertaald naar het Nederlands: Oh, Sauti, deze legende moet vaak verteld worden om te voldoen aan het enorme verlangen om (het verhaal) te horen van de heilige, wijze Astika.
Daarna wordt per strofe en per woord uitgelegd hoe het fonetisch uitgesproken wordt, welke betekenis elk woord heeft en welke alternatieve betekenissen er mogelijk zijn alvorens naar de volgende strofe te gaan. De schrijver is dus uiterst wetenschappelijk te werk gegaan om maar niets uit te sluiten en dit werk telt maar liefst 548 pagina’s. Na enkele tientallen pagina’s begon ik te begrijpen dat hier sprake is van meerdere (ver)taalproblemen, van een cultuurkloof van duizenden jaren en mogelijk een kloof tussen verschillende bewustzijnsniveaus. Ervan uit gaande dat de Aarde een leerschool in de stof is, zou het misschien zo kunnen zijn dat de Sanskriet-schrijvers in een hogere schoolklas zaten dan de gemiddelde mens van nu.
Afgezien van de vertaling was San Sarin nog iets opgevallen waar hij hoogst verbaasd over was. Links van de rots trekken 88 goden aan de slang en rechts 92 demonen aan de slang, waarbij de demonen dus aan de winnende hand zouden zijn. Bovendien zijn enkele ‘touwtrekkers’ groter afgebeeld dan de rest. Hij geloofde niet dat de makers van het reliëf een kapitale fout hadden en dat ze zich verteld hadden, dus ging hij rekenen met deze en andere getallen die hij tegenkwam in het reliëf. Het gaat te ver om zijn bevindingen hier uit te leggen, maar het is veelzeggend dat hij bijzondere verbanden vond en maar liefst 10 pagina’s hieraan besteedt in z’n voorwoord.
Verder zoekende vond ik een iets andere uitleg van Samudra Manthan van Dr. Melody Rod-Ari8. Zij schrijft:
Het is een verhaal uit het begin der tijden van de Schepping van het Universum. Het is ook een verhaal van de overwinning van goed over kwaad. In het verhaal vechten devas (goden) tegen asuras (demonen) om de orde en macht voor de goden te winnen die het waren verloren. Om orde en vrede te herwinnen moet het levenselixer (amrita) worden bevrijd uit de Aarde, maar… de enige manier om dat elixer te bevrijden is als de goden en de demonen gaan samenwerken. Beiden zijden zijn zich echter bewust dat zodra de amrita bevrijd is, ze erom zullen vechten.
Het reliëf toont het moment dat beiden zijden samenwerken om de oceaan van melk te karnen. De goden en de demonen spelen een soort touwtrekwedstrijd met het lichaam van de Slangenkoning, de Naga. De Naga is rondom de berg Mandara gewikkeld, gerepresenteerd door Vishnu in het midden. Zodra het elixer bevrijd wordt vangt Indra (de koning der goden) het elixer op en redt de wereld van de verwoesting door demonen.
Hierop inhakend: De Akaija-Iloa als symbool is een fusie van een links en een rechts gedraaide normale Akaija. Bovendien betekent Akaija-Iloa: Wij allemaal – Ik Ben. Als wij inderdaad één zijn, dan geldt: Ik Ben. Dat omvat àlles: goed/kwaad, links/rechts, wit/zwart, boven/beneden, yin/yang. Nu krijgen we soms de opmerking van mensen dat ze een wat zijn noemen omgekeerd pentagram in de Akaija zien en dat schrikt ze af. Ons antwoord daarop is dat de het pentagram als symbool niet negatief is, alleen wat sommige mensen of groeperingen ermee doen. De Akaija staat voor ‘wij zijn één’ en je kunt niet zeggen dat éénheid alleen voor de ‘goede’ helft van de mensheid geldt en dat een misdadiger daar niet tot behoort. Hetzelfde geldt voor onszelf: zowel onze positieve kanten als onze negatieve kanten zijn deel van ons. Overigens wordt de Akaija als symbool met de punt omhoog gedragen omdat dit technisch makkelijker is :-). En als je naar de foto’s met de Cambodjaanse nieuwsjaarssterren kijkt zie dat ze meestal met de punt omlaag opgehangen worden. Waarom dit zo is weten we niet, maar ze hebben er vast een goede reden voor.
Nu las ik over dit epos steeds dat het om een strijd tussen goed en kwaad gaat, tussen goden en demonen. Dat woord strijd begreep ik niet, want ik beschouw een God als een volmaakt wezen, volmaakt in Liefde, Schepper van het Universum, Bron van leven. Waarom wil zo’n volmaakt wezen vechten?! Vechten lijkt mij iets van nog-niet-vervolmaakte zielen die nog aan het leren zijn. Zijn dat wel goden dan? Of anders gezegd: is de woordkeus goden wel juist? In het Westen hebben we niet zoveel woorden voor alle spirituele wezens zoals in het Oosten en dus kunnen er misverstanden ontstaan. En gaat het echt om een strijd?
Als je spreekt over een wedstrijd tussen goden en demonen dan wil je uiteraard dat de goden winnen. Die stomme demonen moeten verliezen en liefst nog van de aardbodem verdwijnen ook. Maar stel nu dat het om dualiteit gaat? Dat is twee-eenheid… polarisatie binnen éénheid. Je lichaam is één geheel, maar je hebt een linker- en een rechter lichaamshelft en je hebt allebei nodig. Niemand zal zeggen dat links goed is en rechts slecht en dus zijn of haar rechterhand afhakken. Trouwens, als je een voorwerp door midden hakt hou je twee voorwerpen over die ieder weer een linker- en een rechterkant hebben.
Dualiteit is een interessant gegeven. Je kunt vragen stellen waarop het antwoord ja of nee kan zijn.
Bij de keuze tussen leven/dood ligt het antwoord voor de hand, ogenschijnlijk… Want vanuit het perspectief van een overledene wil je misschien liever niet meer terug naar de Aarde.
Bij de keuze binnen/buiten wordt het moeilijker: Wil je naar binnen of wil je naar buiten? Dat hangt wellicht van het weer af.
Bij dag ben je actief en bij nacht rust je uit om energie op te doen.
Uiteraard willen we liever positief dan negatief zijn, al zijn er van die momenten… :-). Maar als we het over plus (+) en min (–) hebben wordt het ineens anders, want zonder plus- en minpool zouden we geen electriciteit hebben. En over electriciteit sprekende…. Mijn vader was een electriciën en ik heb van hem geleerd dat als je electriciteit niet gebruikt, dat er dan sprake is van een statische situatie. Er staat spanning op het stopcontact, maar er gebeurt niets, want alles is in evenwicht. Stop je echter een vinger in het stopcontact dan verstoor je het evenwicht en zoekt de energie zich een weg door jouw lichaam, met alle gevolgen van dien. Maar als je de stekker van een lamp in het contact stopt geeft die lamp licht. Als je de energie wilt benutten verstoor je de balans tussen + en –.
Het wordt nog interessanter als we naar de draaiende Aarde kijken die, geloof het of niet, gelijktijdig linksom en rechtsom draait! Stel je voor dat je in het StarTrek-ruimteschip Enterprise boven de Noordpool zweeft en je kijkt omlaag naar de draaiende Aarde onder je. Die draait met de klok mee. Nu vraag je de captain om met het ruimtechip boven de Zuidpool te gaan ‘hangen’. Daar draait de Aarde onder het ruimteschip tegen de klok in.
Het hangt dus van je perspectief af wat je waarneemt. Nog een voorbeeld: als je voor een kruising staat heeft het verkeer van rechts voorrang. Maar voor het wachtende verkeer aan de overkant van de kruising komt datzelfde verkeer van links… vanuit jouw perspectief.
Laat ik het nog iets moeilijker te maken…
Er is bij een draaiende Aarde alleen sprake van linksom of rechtsom als het ruimteschip ‘onbeweeglijk’ in de ruimte zweeft. Zou het ruimteschip eerst op Noordpool aan de grond stilgestaan hebben om daarna verticaal op te stijgen, dan zou de Aarde onder het ruimteschip weliswaar kleiner worden maar ogenschijnlijk niet draaien!
Pas als de roerganger de neus richting de Zon zou laten wijzen, gaat de Aarde eronder draaien. Je zou je zelfs kunnen afvragen of de Aarde überhaupt wel draait. Misschien draait het hele universum wel om de Aarde heen. Als je de zonsondergang ziet bij Angkor Wat, dan zeg je: “De Zon gaat onder”. Ik heb op zo’n moment nog nooit iemand horen zeggen dat Aarde onder de Zon wegdraait.
Het is een kwestie van perspectief.
Is Samudra Manthan uit balans?
Nou bevinden zich links van Vishnu 88 devas of goden, maar rechts zijn er 92 asuras of demonen. Ofwel: de goden zijn aan de verliezende hand… maar alleen als het een nagatrekwedstrijd zou zijn. Het mag er als een wedstrijd uitzien, maar is het dat ook? Dit is wat ik bedoel met de kenniskloof: onze maatschappij is gefixeerd op wedstrijden, ons aangeleerd door de Romeinen met hun verdeel- en heerspolitiek, brood en spelen. We zijn gek op de Olympische Spelen, voetbal, rugby, tennis, schaatsen, X-factoren, zang- en danswedstijden. Wie is sterker? Onze fixatie op wedstrijden geeft een vertaler of uitlegger van Samudra Manthan onbewust al gauw het idee dat als er twee partijen aan een slang trekken er dus sprake is van een touw- of slangtrekwedstrijd. Maar als je je bewust bent van je achtergrond, dat je leeft in een maatschappij waarin wedstrijden een grote rol spelen, dan kun je je voorstellen dat er wellicht ook samenlevingen zijn of waren die zich daar niet zo mee bezig hielden. Door je dat bewust te zijn kun je je verplaatsen in een ander perspectief en komen er andere mogelijkheden in beeld om Samudra Manthan uit te leggen.
Laten we het moderne woordenboek en de moderne betekenis voor nu even vergeten en bij de feiten blijven: links trekken 88 wezens rechts trekken 92 andere wezens aan een om een rots gewikkelde slang. Kunstenaars die het nageschilderd hebben laten weliswaar andere aantallen wezens zien, maar de originele tekst spreekt over 88 en 92. Er is dus sprake van disbalans. Kijk dan nu eens naar afbeelding hiernaast… Is dit ook een touwtrekwedstrijd waarbij het ene eind van de boog wint en het andere eind verliest?
Zou dit epos dan ook over balanceren kunnen gaan? Dan praat je, zoals dr. Rod-Ari schrijft, over samenwerking tussen devas en asuras om tot een bepaald resultaat te komen. Op de foto is dat het maken van vuur. Eerst trekt links, dan trekt rechts, waardoor de stok hitte gaat opwekken en tenslotte ontstaat er vuur. Of in zuiveltermen: door te karnen wordt er boter gemaakt in de melk.
Als het ons doel is om te lopen dan brengen we ons evenwicht ook steeds even uit balans, want als je je gewicht gelijk verdeelt over beide voeten kom je geen meter vooruit. Dus neig je iets naar links, tilt je rechterbeen op, zet een stap, helt iets naar rechts en voetje voor voetje kom je verder. Je kunt je linkerbeen pas optillen als je op je rechterbeen staat. Het verschil in aantal 88 en 92, i.p.v. 90/90 is dan niet meer zo vreemd, want als de aantallen gelijk zouden zijn gebeurt er niets. Het verschil van 4 (92-88) zegt daarbij wellicht iets over de ideale krachtverhouding om het optimale resultaat te verkrijgen.
Lichtwezens en vervolmaakte zielen denken niet in termen van: Ik ben beter dan jij. Bij hen gaat het om Liefde, om wij zijn één! Ik bedoel niet te zeggen dat de schrijvers van Samudra Manthan lichtwezens waren, maar misschien hadden ze een ander idee over wedstrijden. In plaats van de strijd aan te gaan met een ander en te zeggen dat je beter bent dan een ander kun je ook proberen de strijd in jezelf aan te gaan zodat je jezelf verbetert, boven jezelf uitstijgt. Dat is groeien in bewustzijn en misschien is dat wat er bedoeld wordt met Amrita maken… je ziel zuiveren in de Oceaan van Melk, waarbij de oceaan als een universele ziel is.
Een onderzoekster die zich levenslang met het Sanskriet heeft beziggehouden was Helena Blavatsky. Eén van haar boeken is De Geheime Leer, een haast onleesbaar boek boordevol ingewikkelde woorden uit het Sanskriet waar onze taal vaak geen synoniemen voor zijn en die dus alleen uitgelegd kunnen worden door veel woorden te gebruiken. Eén Sanskriet-woord is Alaya, dat Wereldziel betekent.
Blavatsky noemt Alaya de zesde kosmische laag die, vanuit een mystiek perspectief bezien, identiek is aan Akāśa (Akasha), het vijfde kosmische principe. Dan is er nog Mūlaprakriti, de essentie van Alaya, die als het zevende kosmische principe kan worden beschouwd. Maar ze zegt erbij dat dit vanuit een stoffelijk, fysiek perspectief verwoord is.9 Je kunt het begrip éénheid namelijk niet werkelijk uitleggen als je in de dualiteit leeft, zoals wij allemaal doen, net zomin als je sommige dromen niet kunt verwoorden. Om maar een gek voorbeeld te noemen… Mensen dromen weleens iets dat simpel uitgelegd een erotische droom lijkt, maar soms kan dit een ervaring betreffen op een hoger bewustzijnsniveau waarbij je uit je lichaam trad en een intens liefdevolle en veilige ontmoeting hebt gehad met een gelijkgestemde ziel, een soort eenheids ervaring die je helemaal als een accu opgeladen heeft en die je de hele dag bijblijft, maar die in niets te vergelijken is met de puur lichamelijke scenes op de TV. Probeer je die ervaring terug te halen dan heb je er geen beelden bij, geen woorden, alleen dat hele bijzondere gevoel van warmte en veiligheid. Woorden schieten dan tekort.
Let ook op het woord Akāśa of Akasha. De klank, die belangrijker is dan het schrift, lijkt veel op Akaija (fonetisch: Akà: ja, in het Nederlands), maar op het eiland Aneityum wordt het uitgesproken als Akà: dja. Akaija bestaat uit 5 of 6 letters (afhankelijk hoe je de ij leest) of numerologisch gesproken uit 6 cijfers (111111) en betekent ‘wij zijn één’, ofwel Wij in het allergrootste verband. De werking van de Akaija als symbool is dat deze het energieveld van mensen in harmonie brengt met het alom tegenwoordige energieveld, de kosmische energie van Wij.
Axis-Mundi (Wereld-as)
Mr. Tee Tam van de minigolfbaan vertelde nog iets, namelijk dat Angkor Wat gebouwd is als een drijvend eiland. Als je het water rondom de Angkor-tempels zou verwijderen of als het land zou verdrogen, dan storten de tempels in. Het gehele fundament van Angkor bestaat uit zogenaamd lateriet-gesteente dat zeer poreus is en er sponsachtig uitziet. Het kan grote hoeveelheden water opnemen. Zolang dat water in de steen aanwezig blijft ‘drijft’ Angkor als het ware op water. Zou je al dat water weghalen dan is lateriet te zwak om de tempels te kunnen dragen en zal het bezwijken onder z’n eigen gewicht. Dat verhaal klopt precies met Samudra Manthan, waarbij de verblijfplaats van de goden op het water drijft. Bovendien zijn alle balustrades rondom Angkor Wat, en ook rondom de andere tempels die we bezocht hebben enorme lange slangen. Zou het kunnen zijn dat de tempel door het lijf van een reusachtige slang omwikkeld is, dus dat Angkor Wat als het ware de centrale rots, de karnende stok is waarmee in de oceaan van melk eromheen boter of Amrita gemaakt wordt? Overigens zijn ook andere Angkortempels zo gemaakt: omringd door water en lange slangen-balustrades.
Dr. Melody Rod-Ari: “Angkor Wat ligt op de Tempelberg, Mount Meru, de verblijfplaats van de goden. De vijf torens staan voor de vijf bergketens, de omringende ‘slotgracht’ is de oceaan. De berg Meru wordt ook gezien als de axis-mundi, de wereldas.”
Ook zij noemt, net als de Encyclopedia Brittanica datzelfde woord: axis-mundi. Interessant, want Graham Hancock heeft geschreven dat de fundamenten van een aantal van de Angkor-tempels samen precies het sterrenstelsel Draak of Draconis vormen. Eén van de sterren van Draconis heet Thuban (alpha Draconis). Rond 2750 v. Chr. was Thuban de poolster. Elke 72 jaar verschuift de denkbeeldige draaiingsas van de Aarde om 1º. Die verschuiving heet precessie. Momenteel is Polaris de Poolster, maar ruim 4750 jaar geleden was dat Thuban.
Dr. Melody Rod-Ari noemt Angkor een ‘mandala’: “Volgens de oude Sanskriet- en Khmerteksten dienen religieuze monumenten en vooral tempels zodanig gebouwd te worden dat ze in harmonie met het universum zijn, uitgelijnd met de rijzende zon en maan (…). De centrale as van deze tempels moet uitgelijnd worden met de planeten, zodat het bouwwerk verbonden wordt met de kosmos en de tempels een centrum worden in spiritueel, politiek, kosmologisch, astronomisch en geofysisch opzicht. Anders gezegd: ze zijn bedoeld om een microkosmos te representeren van de macrokosmos, georganiseerd als mandala-diagrammen van het universum.”
Mevr. Deborah Houlding10, schrijfster van een artikel over het sterrenbeeld Draak begint haar artikel met de woorden: “Draco is afgebeeld als een zeer lang serpent dat is gewikkeld rond het hart van de precessie-cirkel, waaromheen de noordpool over een periode van 26.000 jaar draait.“
Terugkomend naar het verhaal van de Samudra Manthan en de ongelijke aantallen devas en asura’s, lijkt het erop dat de wereld-as uit balans is. Maar juist disbalans veroorzaakt dat er energie begint te stromen. Perfecte balans is een statische positie. Je gaat pas lopen als je de balans verstoort.
Wordt vervolgd…..