Aanraking

Aanraking
1 April 2020 / Door Lilian Ferru

Is er werkelijk iets buiten jou?

Lieve jij,

Hoe is het me je? Met Paul en mij gaat alles goed, ondanks dat ook ons leven er anders uit ziet. We gaan minder de deur uit, niet uit vrees, maar omdat er geen lol aan is om naar de stad te gaan. De terrasjes zijn dicht, er is nauwelijks volk, dan maar genieten in ons tuintje. Gelukkig hebben we logees. Dat zijn de vrienden die vorige week, (tijdens de healing op afstand), bij ons waren. Sindsdien zijn ze niet meer weg gegaan.

Wat doen we zoal de hele dag? Alles en niets. Paul krijgt elke dag een marathonmassage. We gaan picknicken in de natuur, we draaien muziek.

En het boek ‘Aanraking’ is uit de kast gehaald. Dat is een korte roman de ik een aantal jaren geleden geschreven heb. Het gaat over een jonge vrouw die in een commune terecht komt, met doof stomme mensen. Ze communiceren door aanraking, morse taal, strelingen, steno klopjes op de huid. Elke avond word ik voorgelezen uit eigen werk. Telkens verbaas ik me erover dat ik dit heb geschreven. Het is een apart verhaal, waar ik duik in wat aanraking vermag. Het kan je zelfs doen optillen, of sterker nog: doen verdwijnen in totale verbinding en eenheid. Dat is volgens mij hoe de Maya’s zijn verdwenen. Ze trilden samen op zo’n hoge frequentie dat elk besef aan lichaamsbewustzijn oploste. Ze vibreerden in het middelpunt, het oog van de storm.

We hebben allemaal aanraking nodig. Dat maakt dat we ons tevreden en rustig voelen. Er is contact. Baby’s die niet worden geknuffeld, gaan dood. Onze huid vertelt ons of een kus oprecht is, of een handdruk welgemeend is, of dat die subtiele streling vanuit het hart komt. Als iemand verdrietig is, hoef je alleen maar zijn hand vast te houden. Elkaar aanraken is elkaar vertellen dat je van elkaar houdt. Maar aanraking heeft nog zoveel meer diepere lagen. Het gaat voorbij taal. Een kus zegt zoveel meer dan duizend woorden. Een knuffel, een omhelzing, en bemoedigend klopje op je schouder. Het is iets dat je optilt.

En juist nu is het advies om afstand te nemen. Dat weerhoudt onze vrienden niet om Paul elke ochtend uitgebreid onder handen te nemen. Ze wiegen en kneden zijn lichaam, het is een groot lichtveld. In ons huis heerst totale harmonie, omdat de angst buiten de deur wordt gehouden. Ondertussen weet ik dat moeders weigeren om hun kinderen te omhelzen, bejaarden komen hun kamers niet meer uit, en ook dat mensen met mondkapjes rondlopen. Als iets het immuunsysteem verzwak, dan is het wel eenzaamheid.

Liefdevolle aanraking is net zo belangrijk als eten en drinken. Dat is al oneindig keer wetenschappelijk bewezen. In mijn korte roman ga ik een aantal lagen dieper. Dan wordt aanraking telepathie, waarin je verdwijnt in de ander. Ik laat me door niemand de wet voorschrijven wanneer ik mag kussen, of lief mag hebben. Al die mensen die ik ondertussen toch heb geknuffeld leven nog, en mankeren niets. Iedereen is in goede gezondheid. Ik ken niemand in mijn omgeving die ergens last van heeft. We ontvangen bezoek en doen gewoon normaal. Liefde is voor mij nog altijd het beste medicijn. Als ik al ergens de wenkbrauwen over op trek, dan is het niet het virus, maar hoe mensen van elkaar gescheiden worden. Groepsbijeenkomsten zijn verboden. Geen satsangs, healings, meditaties, of gebed meer.

Wanneer gaan we bidden? Wanneer erkennen we elkaars heiligheid? In heiligheid schuilt geen gevaar. Wanneer reiken we de hand weer uit naar elkaar? Wanneer houden we op, om bang te zijn? Bang dat we kwetsbaar zijn, bang dat we dood gaan, bang dat we iets tekort komen, bang dat er te weinig wc papier is. Wanneer nemen we elkaar weer in de armen, en fluisteren we geruststellende woordjes in elkaars oor? Wanneer hebben we weer de moed en het vertrouwen, om elkaar weer aan te raken? Als ik daaraan dood moet gaan, dan is het maar zo. Beter zo, dan in complete afzondering. Het is juist de aanraking die mij immuun maakt. Het lijkt alsof we dit vergeten zijn. Het is de eenheid die geneest. Dat weet elk weldenkend mens. Zeg nou zelf, is er werkelijk iets buiten jou?

Dit brengt me bij een ander boek, dat ik geschreven heb: ‘Licht op genezing.’ Wat is genezing? Het is in elk geval niet de afscheiding. Dat is juist wat ziek maakt. Virus of geen virus, we kunnen altijd contact maken in de geest. Daar kan ik met altijd met jou verbinden, daar zijn we hoe dan ook altijd één. Het is in dit gebied waar we wonderen kunnen verrichten, louter en alleen door elkaar, en de wereld, te zegenen. Ik zegen de wereld, want ik zegen mijzelf. Dat vervult mij met vreugde, hiermee komen knuffelhormonen vrij. Als ik mezelf knuffel, denk ik aan jou. Ik raak jou aan, door mezelf te omhelzen in de wetenschap, dat afscheiding gewoon een stomme illusie is.

Als het dan toch leestijd is…

Liefs, Lilian

jijbenteenwonder.nl
https://www.degoednieuwskrant.nl/

Noteer in je agenda, aanstaande zondag 5 april, om 13:00 uur is er een tweede groepshealing op afstand. Meer informatie volgt deze week.

Ps Ik had me voorgenomen om alle mails, met reacties op de healing van Paul (op afstand), te beantwoorden. Maar het waren er zoveel…zó mooi, zó indrukwekkend, maar teveel om iedereen persoonlijk te bedanken. Dit had ik niet verwacht. Dank voor alle hartverwarmende reacties.

Zie ook het filmpje, opgenomen onlangs tijdens de healing van Paul in Heerlen. De eeuwige Jij. youtube.com/watch?v=8Q4C8HAiInY

De boodschap van Paul…