Een Stappenplan Voor Vrede

Een Stappenplan Voor Vrede

 

Op 20 september 1961 ondertekenden de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie in de stad Belgrado de McCloy-Zorin-akkoorden. Deze opmerkelijke overeenkomst, die oproept tot “Niet Langer Oorlogvoeren”, stelde richtlijnen vast voor niet alleen nucleaire ontwapening, maar ook volledige en algemene ontwapening van alle naties ter wereld. Mocht de politieke wil gevonden moeten worden om dit te bereiken, dan kunnen de ideeën die in deze Akkoorden zijn vervat alsnog gebruikt worden om dit doel te bereiken.
John F. Kennedy, de 35ste President van de Verenigde Staten, heeft vijf dagen na de ondertekening van de McCloy-Zorin-akkoorden een toespraak gehouden voor de Verenigde Naties. Tijdens zijn toespraak legde hij deze verklaringen af:
25 September 1961 
Toespraak tot de Algemene Vergadering van de VN
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, dames en heren:

We ontmoeten elkaar in een uur van verdriet en uitdaging. Dag Hammarskjold is dood. Maar de Verenigde Naties leven. Zijn tragedie ligt diep in ons hart, maar de taak waarvoor hij is gestorven staat boven aan op onze agenda. Een nobele dienaar van vrede is weg. Maar de zoektocht naar vrede ligt voor ons.
Het probleem is niet de dood van één man, het probleem is het leven van deze organisatie. Het zal ofwel groeien om de uitdagingen van onze tijd aan te gaan, of het zal met de wind verdwijnen, zonder invloed, zonder kracht, zonder respect. Als we het zouden laten sterven, zijn kracht zouden laten verliezen, zijn krachten zouden laten afnemen, dan zouden we onze toekomst veroordelen.
Want in de ontwikkeling van deze organisatie ligt het enige echte alternatief voor oorlog – en oproepen tot oorlogen zijn niet langer een rationeel alternatief. Onvoorwaardelijke oorlog kan niet langer leiden tot onvoorwaardelijke overwinning. Het kan niet langer dienen om geschillen te beslechten. Het kan niet langer alleen de zorg zijn van grote mogendheden. Want een kernramp, verspreid door wind en water en angst, kan zowel de grote als de kleine, de rijke en de arme, de betrokken en de niet-betrokkenen, overspoelen. De mensheid moet een einde maken aan de oorlog – of de oorlog zal een einde maken aan de mensheid.
Dus laten we hier besluiten dat Dag Hammarskjold niet tevergeefs heeft geleefd, of is gestorven. Laten we een bestand tot terreur oproepen. Laten we de zegeningen van de vrede inroepen. En laten we, nu we een internationale capaciteit opbouwen om de vrede te bewaren, ons aansluiten bij de ontmanteling van de nationale capaciteit om oorlog te voeren.
Dit vereist nieuwe kracht en nieuwe rollen voor de Verenigde Naties. Want ontwapening zonder controles is slechts een schaduw en een gemeenschap zonder wet is slechts een omhulsel. De Verenigde Naties zijn nu al zowel de maatstaf als het voertuig van de meest genereuze impulsen van de mens geworden. De Verenigde Naties hebben in het Midden-Oosten, Azië en Afrika dit jaar in Congo al gezorgd voor een middel om het geweld van de mens binnen de perken te houden.
Maar de grote vraag waarmee dit lichaam in 1945 werd geconfronteerd, ligt nog steeds voor ons: of de gekoesterde hoop van de mens op vooruitgang en vrede moet worden vernietigd door terreur en ontwrichting, of de “vuile oorlogswinden” op tijd kunnen worden getemd om de verkoelende winden van de rede te bevrijden, en of de beloftes van ons Handvest moeten worden nagekomen of getrotseerd om de vrede, de vooruitgang, de mensenrechten en het wereldrecht veilig te stellen.
In deze zaal zijn er geen drie machten, maar twee. De ene bestaat uit degenen die proberen het soort wereld op te bouwen dat in de artikelen I en II van het Handvest wordt beschreven. De andere, die op zoek is naar een heel andere wereld, zou deze organisatie in dit proces ondermijnen.
Vandaag de dag moet onze toewijding aan het Handvest worden gehandhaafd. Het moet in de eerste plaats worden versterkt door de selectie van een uitmuntende functionaris om de verantwoordelijkheden van de Secretaris-Generaal te dragen – een man die begiftigd is met zowel de wijsheid als de kracht om de morele kracht van de wereldgemeenschap betekenisvol te maken.
Wijlen de Secretaris-Generaal heeft de verplichting van de Verenigde Naties om te handelen gevoed en aangescherpt. Maar hij heeft het niet uitgevonden. Het stond in het Handvest. Het staat nog steeds in het Handvest.
Hoe moeilijk het ook is om de plaats van de heer Hammarskjold in te nemen, het kan beter door één man worden gevuld dan door drie. Zelfs de drie paarden van de Trojka hadden geen drie berijders, die allemaal verschillende kanten op gaan. Ze hadden er maar één, en dat moet de uitvoerende macht van de Verenigde Naties ook doen. Het installeren van een driemanschap, of eender welk panel, of eender welke roterende autoriteit, in de administratieve kantoren van de Verenigde Naties zou de orde vervangen door anarchie, actie met verlamming, vertrouwen met verwarring.
De Secretaris-Generaal is in zeer reële zin de dienaar van de Algemene Vergadering. Vermindert zijn gezag en u vermindert het gezag van het enige orgaan waar alle naties, ongeacht hun macht, gelijk en soeverein zijn. Totdat alle machthebbers rechtvaardig zijn, zullen de zwakken alleen veilig zijn in de kracht van deze Vergadering.
Effectief en onafhankelijk uitvoerend optreden is niet dezelfde vraag als een evenwichtige vertegenwoordiging. Gezien de enorme verandering in de samenstelling van dit orgaan sinds de oprichting ervan, zal de Amerikaanse delegatie zich aansluiten bij alle inspanningen om de samenstelling van de organen van de Verenigde Naties snel te herzien en aan te passen.
Maar om deze organisatie drie drijfveren te geven – om elke grote macht toe te staan zijn eigen zaak te beslissen – zou de Koude Oorlog in het hoofdkwartier van de vrede verankeren. Welke voordelen zo’n plan ook moge hebben voor mijn eigen land, als een van de grote mogendheden, wij verwerpen het. Want wij geven veruit de voorkeur aan het wereldrecht, in het tijdperk van zelfbeschikking, boven de wereldoorlog, in het tijdperk van massale vernietiging.
Vandaag de dag moet elke inwoner van deze planeet nadenken over de dag dat deze planeet misschien niet meer bewoonbaar is. Elke man, vrouw en kind leeft onder een nucleair zwaard van Damocles, dat aan de dunste draadjes hangt en dat op elk moment per ongeluk of door een misrekening of door waanzin kan worden doorgeknipt. De oorlogswapens moeten worden afgeschaft voordat ze ons afschaffen.
Mensen discussiëren niet langer over de vraag of bewapening een symptoom of een oorzaak van spanning is. Alleen al het bestaan van moderne wapens – tien miljoen keer krachtiger dan wat de wereld ooit heeft gezien, en slechts enkele minuten verwijderd van enig doelwit op aarde – is een bron van afschuw, verdeeldheid en wantrouwen. De mensen beweren niet langer dat ontwapening moet wachten op de oplossing van alle geschillen – ontwapening moet deel uitmaken van een permanente regeling. En de mensen mogen niet langer doen alsof de zoektocht naar ontwapening een teken van zwakheid is – in een spiraalvormige wapenwedloop kan de veiligheid van een natie ook nog eens afnemen zelfs als haar wapens toenemen.
Al 15 jaar lang streeft deze organisatie naar de vermindering en vernietiging van wapens. Nu is dat doel niet langer een droom – het is een praktische kwestie van leven of dood. De risico’s die inherent zijn aan ontwapening verbleken in vergelijking met de risico’s die inherent zijn aan een onbeperkte wapenwedloop.
Het is in deze geest dat de recente conferentie van Belgrado – waarbij werd erkend dat dit niet langer een Sovjet-probleem of een Amerikaans probleem is, maar een menselijk probleem – een programma van “algemene, volledige en strikt internationaal gecontroleerde ontwapening” heeft goedgekeurd. Het is in dezelfde geest dat wij in de Verenigde Staten dit jaar hebben gewerkt, met een nieuwe urgentie en met een nieuw, nu statutair bureau dat volledig wordt gesteund door het Congres, om een benadering van de ontwapening te vinden die zo vergaand en toch realistisch, zo evenwichtig en voordelig is, dat het door elke natie zou kunnen worden geaccepteerd. En het is in deze geest dat we met de instemming van de Sovjet-Unie – onder het label dat beide naties nu “algemene en volledige ontwapening” accepteren – een nieuwe verklaring van nieuw overeengekomen principes voor de onderhandelingen hebben gepresenteerd.
Maar we zijn ons er terdege van bewust dat niet alle principekwesties zijn geregeld en dat principes alleen niet genoeg zijn. Het is dan ook onze bedoeling om de Sovjet-Unie uit te dagen, niet tot een wapenwedloop, maar tot een vredeswedloop – om samen stap voor stap, fase na fase, verder te gaan, totdat een algemene en volledige ontwapening is bereikt. Wij nodigen hen nu uit om verder te gaan dan een principeakkoord om tot een akkoord te komen over concrete plannen.
Het programma dat aan deze vergadering zal worden voorgelegd – algemene en volledige ontwapening onder effectieve internationale controle – is bedoeld om de kloof te overbruggen tussen degenen die aandringen op een geleidelijke aanpak en degenen die alleen maar spreken over de uiteindelijke en totale verwezenlijking. Het zou een machine creëren om de vrede te bewaren terwijl het de machine van de oorlog vernietigt. Het zou een evenwichtig en beschermd proces zijn, dat bedoeld is om geen enkele staat een militair voordeel te geven ten opzichte van een andere. Het zou de eindverantwoordelijkheid voor de verificatie en de controle daar plaatsen waar het hoort, niet bij de grote mogendheden alleen, niet bij de tegenstander of bij zichzelf, maar in een internationale organisatie binnen het kader van de Verenigde Naties. Het zou ervoor zorgen dat de onmisbare voorwaarde voor ontwapening – een echte inspectie – en de toepassing ervan in fasen die in verhouding staan tot het stadium van de ontwapening. Het zou zowel betrekking hebben op overbrengingssystemen als op wapens. Het zou uiteindelijk de productie ervan stopzetten, evenals het testen ervan, “de overdracht ervan en het bezit ervan”. Het zou, onder de ogen van een internationale ontwapeningsorganisatie, een gestage vermindering van kracht bereiken, zowel nucleair als conventioneel, totdat het alle legers en alle wapens heeft afgeschaft, behalve die welke nodig zijn voor de interne orde en een nieuwe Vredesmacht van de Verenigde Naties. En dat proces begint nu, vandaag, zelfs als de besprekingen beginnen.
Kortom, algemene en volledige ontwapening mag niet langer een slogan zijn, die gebruikt wordt om de eerste stappen te weerstaan. Het mag geen doel meer zijn zonder middelen om het te bereiken, zonder middelen om de vooruitgang te controleren, zonder middelen om de vrede te bewaren. Het is nu een realistisch plan, en een test – een test voor degenen die alleen bereid zijn om te praten en een test voor degenen die bereid zijn om te handelen.
Een dergelijk plan zou geen wereld brengen die vrij is van conflicten en hebzucht, maar het zou een wereld brengen die vrij is van de verschrikkingen van de massavernietiging. Het zou niet het tijdperk van de superstaat inluiden, maar het zou een tijdperk inluiden waarin geen enkele staat kan vernietigen of door een andere kan worden vernietigd.
In 1945 stelde deze natie het Baruch-plan voor om het atoom te internationaliseren voordat andere naties zelfs de bom bezaten of hun troepen demilitariseerden. Wij stelden samen met onze bondgenoten het Ontwapeningsplan van 1951 voor toen er nog oorlog was in Korea. En we doen vandaag onze voorstellen, terwijl we onze verdediging boven Berlijn opbouwen, niet omdat we inconsequent of onoprecht zijn of geïntimideerd, maar omdat we weten dat de rechten van vrije mensen zullen zegevieren – want terwijl we tegen onze wil om te herbewapenen worden gedwongen, kijken we vol vertrouwen verder dan Berlijn naar het soort ontwapende wereld waar we allemaal de voorkeur aan geven.
Ik stel daarom voor om op basis van dit plan de ontwapeningsonderhandelingen snel te hervatten en zonder onderbreking voort te zetten totdat een heel programma voor algemene en volledige ontwapening niet alleen is overeengekomen, maar ook daadwerkelijk tot stand is gekomen.
De logische plaats om te beginnen is een verdrag dat het einde van alle soorten kernproeven garandeert, in elke omgeving, onder werkbare controle. De Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk hebben een dergelijk verdrag voorgesteld dat zowel redelijk en doeltreffend is en klaar voor ondertekening. Wij zijn nog steeds bereid dat verdrag te ondertekenen.
We hebben ook een wederzijds verbod voorgesteld op atmosferische proeven, zonder inspectie of controle, om de mensheid te redden van het gif van radioactieve fall-out. Wij betreuren het dat dit aanbod niet is aanvaard.
We hebben 15 jaar lang geprobeerd om van het atoom een instrument van vreedzame groei te maken in plaats van oorlog. Maar vijftien jaar lang zijn onze concessies gepaard gegaan met obstructie, ons geduld met onverzettelijkheid. En de pleidooien van de mensheid voor vrede zijn met minachting ontvangen.
Uiteindelijk, toen de explosies van anderen de hemel bewolkten, had mijn land geen andere keus dan te handelen in het belang van zijn eigen veiligheid en die van de vrije werelden. We kunnen die veiligheid niet in gevaar brengen door af te zien van tests, terwijl anderen hun arsenalen verbeteren. We kunnen die veiligheid ook niet in gevaar brengen door weer een lang, ongecontroleerd testverbod in te stellen. Drie jaar lang hebben we die risico’s geaccepteerd in onze open samenleving en tegelijkertijd geprobeerd overeenstemming te bereiken over inspectie. Maar dit jaar, toen we te goeder trouw in Genève onderhandelden, waren anderen in het geheim nieuwe experimenten in vernietiging aan het voorbereiden.
Onze tests vervuilen de atmosfeer niet. Onze afschrikkingswapens worden bewaakt tegen onbedoelde explosie of gebruik. Onze artsen en wetenschappers staan klaar om elk land te helpen de gevaren voor de gezondheid die onvermijdelijk voortvloeien uit de proeven in de atmosfeer te meten en te bestrijden.
Maar om de verspreiding van deze vreselijke wapens te stoppen, om de besmetting van de lucht te stoppen, om de spiraalvormige nucleaire wapenwedloop te stoppen, blijven we bereid om nieuwe wegen van overeenstemming te zoeken, ons nieuwe ontwapeningsprogramma bevat dus de volgende voorstellen:
·       Ten eerste, het ondertekenen van het testverbodverdrag door alle naties. Dit kan nu worden        gedaan. Onderhandelingen over een testverbod hoeven en mogen niet wachten op algemene         ontwapening.
·       Ten tweede, het stoppen van de productie van splijtbaar materiaal voor gebruik in wapens, en het voorkomen van de overdracht ervan aan een land dat nu niet over kernwapens beschikt.
·       Ten derde, het verbieden van de overdracht van de controle over kernwapens aan staten die deze niet bezitten.
·       Ten vierde, het voorkomen van het opzetten van nieuwe slagvelden in de ruimte met kernwapens.
·       Ten vijfde, het geleidelijk vernietigen van bestaande kernwapens en het omzetten van hun materiaal naar vreedzame toepassingen; en
·       Tot slot, het stopzetten van het onbeperkt testen en produceren van strategische nucleaire bevoorradingsvoertuigen, en het geleidelijk aan ook vernietigen van deze voertuigen.

Het vernietigen van wapens is echter niet voldoende. We moeten zelfs als we vernietigen, wereldwijde wetgeving en wetshandhaving creëren, omdat we wereldwijde oorlog en wapens verbieden. In de wereld waar wij naar streven, zullen de noodtroepen van de Verenigde Naties, die in allerijl zijn samengesteld, onzeker zijn bevoorraad en onvoldoende zijn gefinancierd, nooit genoeg zijn.
Daarom adviseren de Verenigde Staten de Presidenten dat alle lidstaten speciale vredes-handhavingseenheden in hun strijdkrachten reserveren, zodat deze op afroep van de Verenigde Naties kunnen worden ingezet, speciaal worden opgeleid en snel beschikbaar zijn, en dat er vooraf financiële en logistieke steun wordt verleend.
Bovendien zal de Amerikaanse delegatie een reeks maatregelen voorstellen om het mechanisme van de Verenigde Naties voor de vreedzame regeling van geschillen te verbeteren – voor feitenonderzoek ter plaatse, bemiddeling en berechting – voor de uitbreiding van de internationale rechtsorde. Want vrede is niet alleen een kwestie van militaire of technische problemen – het is in de eerste plaats een probleem van de politiek en de mensen. En tenzij de mens zijn stappen op het gebied van wapens en technologie kan afstemmen op gelijke stappen in de sociale en politieke ontwikkeling, zal onze grote kracht, zoals die van de dinosaurus, niet meer in staat zijn om een goede controle uit te oefenen – en net zoals de dinosaurus verdwijnt hij van de aardbodem.
Zoals we de rechtsstaat op aarde uitbreiden, zo moeten we die ook uitbreiden naar het nieuwe domein van de mens – de ruimte van waaruit we leven.
Wij allen groeten de dappere kosmonauten van de Sovjet-Unie. De nieuwe horizon van de ruimte mag niet worden gedreven door de oude bittere concepten van het imperialisme en de soevereine aanspraken. De koude uithoeken van het universum mogen niet het nieuwe toneel van een zelfs nog koudere oorlog worden.
Daarom zullen wij aandringen op voorstellen om het Handvest van de Verenigde Naties uit te breiden tot de grenzen van de verkenning van het universum door de mens, de ruimte te reserveren voor vreedzaam gebruik, massavernietigingswapens in de ruimte of op hemellichamen te verbieden, en de mysteries en voordelen van de ruimte open te stellen voor elke natie. Wij zullen verdere samenwerkingsverbanden tussen alle naties voorstellen op het gebied van weersvoorspelling en uiteindelijk op het gebied van weerbeheersing. Wij zullen ten slotte een wereldwijd systeem van communicatiesatellieten voorstellen dat de hele wereld met elkaar verbindt op het gebied van telegraaf en telefoon en radio en televisie. De dag hoeft niet voorbij te gaan dat een dergelijk systeem de werkzaamheden van dit lichaam naar alle uithoeken van de wereld zal uitzenden ten behoeve van de vrede.
Maar de mysteries van de ruimte moeten onze ogen of onze energieën niet afleiden van de harde realiteit die onze medemensen onder ogen zien. Politieke soevereiniteit is slechts een aanfluiting zonder de middelen om de armoede en de geletterdheid en de ziekte te ontmoeten. Zelfbeschikking is slechts een slogan als de toekomst geen hoop inhoudt.
Daarom stelt mijn natie, die haar kapitaal en haar technologie vrijelijk heeft gedeeld om anderen te helpen zichzelf te helpen, nu voor om dit decennium van de jaren zestig officieel aan te wijzen als het Decennium van de Verenigde Naties voor Ontwikkeling. In het kader van die resolutie kunnen de bestaande inspanningen van de Verenigde Naties ter bevordering van de economische groei worden uitgebreid en gecoördineerd. Regionale enquêtes en opleidingsinstituten kunnen nu de talenten van velen bundelen. Nieuwe onderzoeken, technische bijstand en proefprojecten kunnen de rijkdom van minder ontwikkelde landen en onaangeboorde wateren ontsluiten. En ontwikkeling kan een coöperatieve en niet een concurrerende onderneming worden, zodat alle landen, hoe divers ook in hun systemen en geloofsovertuigingen, zowel in feite als in de wet vrije en gelijke naties kunnen worden.
Mijn land is voorstander van een wereld van vrije en gelijke staten. Wij zijn het eens met degenen die zeggen dat het kolonialisme een sleutelkwestie is in deze Vergadering, maar laat de volledige feiten van die kwestie in hun geheel worden besproken.
Aan de ene kant is er het feit dat, sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog, een wereldwijde onafhankelijkheidsverklaring bijna 1 miljard mensen en 9 miljoen vierkante mijl heeft omgevormd tot 42 vrije en onafhankelijke staten. Minder dan 2 procent van de wereldbevolking leeft nu in “afhankelijke” gebieden.
Ik ga niet voorbij aan de resterende problemen van het traditionele kolonialisme waarmee dit lichaam nog steeds wordt geconfronteerd. Die problemen zullen worden opgelost, met geduld, goede wil en vastberadenheid. Binnen de grenzen van onze verantwoordelijkheid in dergelijke zaken is mijn land van plan om deel te nemen aan de vreedzame, snelle beweging van naties van de status van koloniën naar het partnerschap van gelijken, en niet slechts een waarnemer te zijn. Dat aanhoudende tij van zelfbeschikking, dat zo sterk loopt, heeft onze sympathie en onze steun.
Maar kolonialisme in zijn hardste vorm is niet alleen de exploitatie van nieuwe naties door oude, van donkere huiden door het licht, of de onderwerping van de armen door de rijken. Mijn Natie was ooit een kolonie, en we weten wat kolonialisme betekent; de uitbuiting en onderwerping van de zwakken door de machtigen, van de velen door de weinigen, van de geregeerde die geen toestemming hebben gegeven om te worden geregeerd, wat hun continent, hun klasse of hun kleur ook is.
En daarom kan men niet voorbijgaan aan het feit dat het tij van de zelfbeschikking het communistische rijk niet heeft bereikt, waar een bevolking die veel groter is dan die welke officieel “afhankelijk” wordt genoemd, onder regeringen leeft die door buitenlandse troepen zijn geïnstalleerd in plaats van vrije instellingen – onder een systeem dat slechts één partij en één geloof kent – dat het vrije debat, en vrije verkiezingen, en vrije kranten, en vrije boeken en vrije vakbonden onderdrukt – en dat een muur bouwt om de waarheid een vreemdeling en zijn eigen burgers gevangen te houden. Laten we het kolonialisme volledig bespreken – en het principe van vrije keuze en de praktijk van vrije volksraadplegingen in alle uithoeken van de wereld toepassen.
Tenslotte, als president van de Verenigde Staten beschouw ik het als mijn plicht om aan deze Vergadering verslag uit te brengen over twee bedreigingen voor de vrede die niet op uw drukke agenda staan, maar die ons, en de meesten van u, de grootste zorgen baren.
De eerste bedreiging waarover ik verslag wil uitbrengen, wordt alom verkeerd begrepen: de smeulende kolen van de oorlog in Zuidoost-Azië. Zuid Vietnam wordt al aangevallen – soms door een enkele moordenaar, soms door een bende guerrilla’s, de laatste tijd door volle bataljons. De vreedzame grenzen van Birma, Cambodja en India zijn herhaaldelijk geschonden. En het vreedzame volk van Laos loopt het gevaar de onafhankelijkheid te verliezen die het nog niet zo lang geleden heeft verworven.
Niemand kan dit ” bevrijdingsoorlogen ” noemen. Want dit zijn vrije landen die onder hun eigen regering leven. Ook zijn deze agressies niet minder reëel, omdat de mannen in hun huizen worden doodgeschoten en niet op de slagvelden worden neergeschoten.
De zeer eenvoudige vraag waarmee de wereldgemeenschap wordt geconfronteerd is of er maatregelen kunnen worden bedacht om de kleintjes en de zwakken tegen dergelijke tactieken te beschermen. Want als ze succesvol zijn in Laos en Zuid-Vietnam, zullen de poorten wijd opengaan.
De Verenigde Staten zoeken voor zichzelf geen basis, geen grondgebied, geen speciale positie in dit gebied van welke aard dan ook. Wij steunen een echt neutraal en onafhankelijk Laos, zijn volk dat vrij is van inmenging van buitenaf, dat in vrede leeft met zichzelf en met zijn buren, en dat verzekerd is dat zijn grondgebied niet zal worden gebruikt voor aanvallen op anderen, en onder een regering die vergelijkbaar is met die van Cambodja en Birma (zoals de heer Chroesjtsjov en ik in Wenen zijn overeengekomen).
Maar nu bereiken de onderhandelingen over Laos een cruciaal stadium. Het staakt-het-vuren is op zijn best precair. Het regenseizoen loopt ten einde. Laotiaans grondgebied wordt gebruikt om te infiltreren in Zuid-Vietnam. De wereldgemeenschap – en alle betrokkenen moeten erkennen – dat deze krachtige bedreiging van de Laotiaanse vrede en vrijheid onlosmakelijk verbonden is met alle andere bedreigingen van de eigen bevolking.
Ten tweede wil ik u verslag uitbrengen over de crisis in Duitsland en Berlijn. Dit is niet het moment of de plaats voor onmatige tonen, maar de wereldgemeenschap heeft er recht op de zeer eenvoudige kwesties te kennen zoals wij die zien. Als er een crisis is, is dat omdat een bestaande vrede wordt bedreigd, omdat een bestaand eiland van vrije mensen onder druk staat, omdat er met onverschilligheid wordt omgegaan met plechtige overeenkomsten. Gevestigde internationale rechten worden bedreigd met eenzijdige usurpatie. De vreedzame circulatie is onderbroken door prikkeldraad en betonblokken.
Men herinnert zich de verordening van de tsaar in Poesjkin’s “Boris Godunov”: “Neem stappen op dit zelfde uur dat onze grenzen worden omheind door barrières… Dat geen enkele ziel de grens passeert, dat geen enkele haas kan rennen of een kraai kan vliegen.”
Het is absurd om te beweren dat wij dreigen met een oorlog alleen maar om de Sovjet-Unie en Oost-Duitsland te beletten een zogenaamd “vredesverdrag” te ondertekenen. De Westerse Geallieerden houden zich niet bezig met een papieren regeling die de Sovjets zouden willen treffen met een regime van eigen bodem, op een door hun eigen troepen bezet en door hun eigen agenten bestuurd gebied. Dergelijke acties kunnen noch onze rechten, noch onze verantwoordelijkheden aantasten.
Als er een gevaarlijke crisis is in Berlijn – en die is er – dan is dat vanwege de dreiging die uitgaat van de vitale belangen en de diepe verplichtingen van de westerse mogendheden en van de vrijheid van West-Berlijn. We kunnen deze belangen niet opgeven. We kunnen deze verplichtingen niet verzaken. We kunnen de vrijheid van deze mensen, waarvoor wij verantwoordelijk zijn, niet opgeven. Een “vredesverdrag” dat bepalingen bevat die de vrede vernietigen, zou een bedrog zijn. Een “vrije stad” die niet echt vrij was, zou de vrijheid verstikken en zou een schande zijn.
Wil een stad of een volk echt vrij zijn, dan moet het het veilige recht hebben, zonder economische, politieke of politionele druk, om een eigen keuze te maken en een eigen leven te leiden. En zoals ik al eerder heb gezegd, als iemand twijfelt aan de mate waarin onze aanwezigheid door de bevolking van West-Berlijn wordt gewenst, zijn we bereid om die vraag in heel Berlijn en, onder het hele Duitse volk te verspreiden en, indien mogelijk, in vrijheid te laten stemmen.
Het elementaire feit van deze crisis is dat ze niet nodig is. De elementaire instrumenten voor een vreedzame regeling zijn te vinden in het handvest. Volgens de wet moeten overeenkomsten worden nageleefd, tenzij ze door iedereen die ze heeft gemaakt, worden gewijzigd. Gevestigde rechten moeten worden gerespecteerd. De politieke wil van de volkeren moet berusten op hun eigen wensen, die vrijelijk tot uiting komen in volksraadplegingen of vrije verkiezingen. Als er juridische problemen zijn, kunnen die met juridische middelen worden opgelost. Als er een dreiging van geweld is, moet die worden afgewezen. Als er een wens tot verandering is, moet er over worden onderhandeld en als er wordt onderhandeld, moet dat gebeuren met wederzijds respect en zorg voor de rechten van anderen.
De westerse mogendheden hebben in alle rust besloten om, met welke middelen dan ook, hun verplichtingen en hun toegang tot de vrije burgers van West-Berlijn en de zelfbeschikking van die burgers te verdedigen. Deze generatie heeft uit bittere ervaring geleerd dat wraak of het toegeven aan dreigementen alleen maar tot oorlog kan leiden. Maar vastberadenheid en rede kunnen leiden tot het soort vreedzame oplossing waarin mijn land diep gelooft.
We zijn niet gebonden aan een starre formule. We zien geen perfecte oplossing. Wij erkennen dat troepen en tanks een tijd lang een volk tegen zijn wil verdeeld kunnen houden, hoe onverstandig dat beleid ons ook lijkt. Maar wij geloven dat een vreedzame overeenkomst mogelijk is die de vrijheid van West-Berlijn en de geallieerde aanwezigheid en toegang beschermt en tegelijkertijd de historische en legitieme belangen van anderen bij het waarborgen van de Europese veiligheid erkent.
De mogelijkheden voor onderhandelingen worden nu onderzocht; het is nog te vroeg om te zeggen wat de vooruitzichten zijn. Wij van onze kant zouden graag te zijner tijd willen melden dat er een oplossing is gevonden. Want er is geen behoefte aan een crisis over Berlijn die de vrede bedreigt – en als degenen die deze crisis hebben veroorzaakt vrede willen, zal er vrede en vrijheid zijn in Berlijn.
De gebeurtenissen en beslissingen van de komende tien maanden kunnen het lot van de mens voor de komende tienduizend jaar bepalen. Die gebeurtenissen zullen niet te vermijden zijn. Er zal geen beroep worden aangetekend tegen deze beslissingen. En wij in deze zaal zullen herinnerd worden als deel van de generatie die deze planeet in een brandende brandstapel veranderde of de generatie die zijn gelofte nakwam “om de volgende generaties te redden van de plaag van de oorlog.”
In het streven om die gelofte na te komen, beloof ik u dat deze Natie alles zal doen wat ze kan. Ik beloof u dat we geen agressie zullen plegen of uitlokken, dat we niet zullen vluchten of ons beroepen op de dreiging van geweld, dat we nooit zullen onderhandelen uit angst, dat we nooit zullen vrezen om te onderhandelen.
Terreur is geen nieuw wapen. Door de geschiedenis heen is het gebruikt door degenen die niet konden zegevieren, noch door overreding, noch door een voorbeeld. Maar onvermijdelijk falen ze, ofwel omdat de mensen niet bang zijn om te sterven voor een leven dat het waard is om te leven, ofwel omdat de terroristen zelf zijn gaan beseffen dat vrije mensen niet bang kunnen zijn voor bedreigingen, en dat agressie een eigen antwoord zou krijgen. En het is in het licht van die geschiedenis dat elke natie vandaag de dag zou moeten weten, of hij nu vriend of vijand is, dat de Verenigde Staten zowel de wil als de wapens hebben om samen met de vrije mensen hun verantwoordelijkheid te nemen.
Maar ik kom hier vandaag om te kijken naar deze wereld van bedreigingen voor een wereld van vrede. In die zoektocht kunnen we geen definitieve overwinning verwachten, want er zullen altijd nieuwe problemen ontstaan. We kunnen niet verwachten dat alle naties zich als systemen zullen gedragen – conformiteit is immers de gevangene van de vrijheid en de vijand van de groei. We kunnen ook niet verwachten dat we ons doel zullen bereiken door vernuft, door fiat of zelfs door de wensen van iedereen. Maar hoe dicht we ook bij die duistere en laatste afgrond lijken, laat niemand van vrede en vrijheid wanhopen. Want hij staat niet alleen. Als we allemaal kunnen volharden, als we in elk land en in elk kantoor verder kijken dan onze eigen oevers en ambities, dan zal zeker het tijdperk aanbreken waarin de sterken rechtvaardig zijn en de zwakken veilig en de vrede bewaard zal blijven.
Dames en heren van deze Vergadering, de beslissing is aan ons. Nooit hebben de naties van de wereld zoveel te verliezen gehad, of zoveel te winnen. Samen zullen we onze planeet redden, of samen zullen we omkomen in zijn vlammen. Redden we het, dan zullen we de eeuwige dank van de mensheid verdienen en, als vredestichters, de eeuwige zegen van God.
Nederlandse Vertaling: Martien

 

♥  ♥  ♥
Uw bijdrage ter ondersteuning van ons werk
is belangrijk en wordt door ons zeer gewaardeerd.
Wanneer u ons werk waardeert, overweeg dan
 ons te ondersteunen door middel van een vrijwillige donatie.
Meer informatie over het doneren kunt u HIER vinden.

 

In Liefde en Licht, Ine & Martien